Senden Ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır.

Bir adım sonrası bu gidişin melankoli… Bir adım sonrası bu duruşun.

— Ne yapabilirim?

—“Hiçbir şey” işte bu duruşun adı...

Hiçbir şeyin ayak izinin adıdır melankoli. O boş yaşamaların, boş durmaların durağı… O her durduğumuza hiçbir şeyin ortasında durduğumuz şey.

“Allah'tan ümit kesmem. Çünkü ondan, inanmamakta şartlanmışlardan başkası ümit kesmez.”  Evet, biz kurtaracağız dünyayı. O çocuklar bizi bekliyor. Hani o gözleri yaşlanmış, belki de gözlerine taş ve toprak dolmuş Beyrut’un sabileri… O günahsızlar…  Hadi bir adın İbrahim olsun senin bir adın Selahaddin.  Bir eline al baltanı bir elinde kılıcın. Ah o çocuklar ağlamasın. O zihinler ki her birinde bir ağaç her birinde bir taş vardır, yontulmuş. Sağ elinle indir darbeni. Son ver yontulmuş ağaçların ve taşların işgaline. Mehdi mi bekliyor insanlar… Sen Mehdisin. Mesih’e susamış gönülleri meshet…  Melankoli de neymiş? Ümitsizliğin ve gereksizliğin ortak adı…

Oysa direniş "ben de varım ve müdahale hakkım vardır" demenin adı… çocuk oyuncağı. Eli taşlı çocukların oyuncağı direniş. O ebabiller ki her biri önce kabeyi korudular şimdi aksayı. Kirden kararmış bu suda berrak bir alan açan o çocuklar için ben de varım.

Ey herbiri elinde kocaman yıldızlar tutan çocuklar beni affedermisiniz.


Taslak olarak beklettiğim ve yıllar sonra yayınladığım bir yazı. "yitik kelimeler"de editlenerek yayınlanmıştı.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !